• Wpisów:373
  • Średnio co: 5 dni
  • Ostatni wpis:4 lata temu, 15:35
  • Licznik odwiedzin:106 199 / 2087 dni
Jesteś niezalogowany. Niektóre wpisy dostępne są tylko dla znajomych.
 

TRYB ŻYCIA
Assapan północnoamerykański żyje wysoko w koronach drzew, gdzie najlepiej wykorzystuje swe umiętności, przelatując z jednego drzewa na drugie. Assapan może przelecieć nawet do pięćdziesięciu metrów. Dzięki temu może się nie obawiać wrogów nadchodzących z ziemi, staje się jednak łatwym łupem ptaków drapieżnych, przede wszystkim orłów i jastrzębi. Dlatego też w ciągu dnia zazwyczaj śpi, a na poszukiwania wyrusza w nocy, kiedy jedynym zagrożeniem są wielkie sowy. O świcie assapan powraca do swojego schronienia - najczęściej są nim dziuple - gdzie przesypia większość dnia. W lecie assapany żyją samotnie, lecz zimą tworzą stadka liczące nawet dwadzieścia sztuk.

ROZMNAŻENIE
Mniej więcej 40 dni po zapłodnieniu samica rodzi od 2-6 młodych, które na początku są zupełnie bezradne. Kiedy młode skończą dwa miesiące rozpoczynają próbne loty pod nadzorem matki. Jeśli młody assapan spadnie, matka prezentuje mu odbicie, latanie i lądowanie. Kiedy assapany dorosną, polują z matką aż do następnej wiosny. Gdy przyjdzie wiosna rodzina się rozdziela.


POŻYWIENIE I POLOWANIE


Assapan należy do zwierząt mało wybrednych, żywi się prawie wszystkim. Je orzeszki, nasiona, grzyby, porosty, pająki, miękie owoce, owady i pędy. Większość pożywienia assapan zjada na miejscu, tylko niektóre nasiona i orzeszki gromadzi na zimę. Jak większość ssaków nocnych, assapan ma wielkie oczy i dobrze widzi w ciemności. Bystremu wzrokowi towarzyszy dobry słuch i włosy czuciowe, pomagające przy poszukiwaniu pożywienia.
 

 
Zamieszkuje Amerykę Północną w jej zachodniej części, występuje również w Górach Skalistych. Długość ciała dochodzi do ponad 3 m, masa do 700 kg. Ubarwienie sierści brązowe z szarym lub srebrzystym nalotem. Grizzly jest podgatunkiem niedźwiedzia brunatnego (Ursus arctos). Wszystkożerny, odżywia się głównie pokarmem roślinnym, padliną, drobnymi zwierzętami, poluje także na większe ssaki, przy czym ofiarą jego pada również wyraźnie mniejszy baribal, zwany niedźwiedziem czarnym.

Ponad 100 tysięcy niedźwiedzi grizzly przemierzało zachodnią część Ameryki Północnej, od ubogich terenów Arktyki po góry i wyżyny centralnego Meksyku i od Oceanu Spokojnego. Obecnie północnoamerykańskie niedźwiedzie grizzly spotkać można jedynie w Kolumbii Brytyjskiej, Jukonie, Terytoriach Północnozachodnich, Albercie i na Alasce.
  • awatar Gość: Oooo znowu cudne Misie ! Pomyslec, ze te male wygladaja jak maskotki :)
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (1) ›
 

 
ZALOTY I LĘGI

Ptaki podczas toków chętnie obdarowują się prezentami.
- Kukułka amerykańska - samica jest karmiona w czasie kopulacji,
- Kukułka szponiasta - samica jest karmiona po kopulacji,
- Kukułka Cuculus canorus - samiec daje budulec na gniazdo (chociaż jest pasożytem gniazdowym) lub upolowanego owada,
- Jemiołuszka Bombycilla garrulus - daje jagody
- a Rybitwa rybę

Żołny Merops apiaster o tym czy są samcami, czy samicami dowiadują się podczas zalotów. Od 10 do 14 dni razem kopią 2 metrową norkę, potem kopulują.

U kuropatwy skalnej Alectoris graeca (Apeniny, Bałkany) jest równouprawnienie - samica wygrzebuje dwa dołki gniazdowe, do każdego składa 9 - 15 jaj, potem pojawia się kogut i przejmuje wysiadywanie w jednym dołku, w drugim wysiaduje samica. Brak dymorfizmu płciowego. Po wykluciu łączą się.

U płatkonogów Phalropus, afrykańskich słonek złocistych Nycticoryples semicollaris i przepiórników Turnicidae, istnieją odwrócone role małżeńskie. Samice są większe, kolorowe, tańczą przed samcami. Samiec buduje gniazdo, wysiaduje jaja i opiekuje się pisklętami. Samice przylatują przed samcami na terytorium i walczą o nie z innymi samicami. Samice mogą mieć wielu samców.

U płatkonogów samica może w sezonie złożyć 4 lęgi, które wysiadują potem samce.

Rybitwa biała Gygis alba składa swoje jedyne jajo w naturalnym zagłębieniu lub w rozwidleniu gałęzi drzewa - nie buduje gniazd.

Przepiórniki są jednymi z najbardziej płodnych ptaków - w 4 miesiącu życia osiągają dojrzałość płciową i mogą w ciągu roku wyprowadzić nawet 12 lęgów.

Dzięcioły najkrócej wysiadują jaja - 10 do 12 dni.

Młody albatros wędrowny Diomedea exulans zostaje pod opieką rodziców ok. 12 miesięcy.

Nie ma dwóch słowików śpiewających identycznie.

Gągoły Bucephala clangula i tracze Mergus sp. gnieżdżą się w dziuplach, a płaskonos, cyranka i rożeniec na łąkach.

Rekordy ilościowe składania jaj należą do sikor i kuraków.

Jajo kolibra waży 0,3g, strusia - 1kg, +Aepyornis - 10kg (największe).

Skorupka jaja kurzego ma ok. 10 000 porów (każde o średnicy ok. 0,017mm)

Zarodki ptaków nie potrafią kontrolować swego ciepła.

Dolna powierzchnia jaja może być chłodniejsza nawet o 9 stopni.

Mimo ciągłego obracania jaj przez wysiadującego ptaka, zarodek zawsze znajduje się w jego górnej części.

Pisklęta przpiórki po ok. godzinie od wylęgu pierwszego pisklaka gotowe są do opuszczenia gniazda.

Długoszpony przenoszą swoje młode pod skrzydłami. Perkozy na grzbiecie. Perkołyski amerykańskie mają specjalne torby skórne do transportu młodych.

Jaja nogali mają najcieńszą skorupkę wśród ptaków

Nogale jako jedyne ptaki nie mają zęba jajowego.

Głuptaki ogrzewają jaja stojąc na nich.

Niektóre ptaki potrafią chłodzić jaj wodą przynoszoną w dziobie. Młode nogale tuż po wykluciu mają rozpiętość skrzydeł równą 1/2 ptaków dorosłych. Od początku są samodzielne - nie mają żadnego kontaktu z rodzicem.

Samica dzioborożca dla własnego bezpieczeństwa w czasie wysiadywania jaj zamurowuje się w dziupli i może pozostawać tam aż 3 miesiące - karmi ją wtedy samiec.

Gniazdo raniuszka Aegithalos caudatus może być wyściełane nawet 2 tysiącami małymi, puchowymi piórami.

GATUNKI W LICZBACH

Na świecie występuje ok. 136 gat. kukułek, ale tylko 45 jest pasożytami gniazdowymi.

W Ameryce Północnej występuje ok. 650 gatunków ptaków, z czego ok. 520 wędruje.

Rocznie opisuje się 5 nowych gatunków - głównie w Ameryce Południowej i Himalajach.

W dziejach Ziemi występowało prawdopodobnie ok. 350 tys. gat. ptaków

2 300 lat temu wyróżniano 140 gat. ptaków, w 1758r. - 564 gat. (Linneusz)

Aktualnie znanych jest 902 gat. ptaków w postaci kopalnej.

W Europie występuje ok. 506 gat. ptaków.

20% gatunków ptaków na świecie została wyeliminowana w ciągu ostatnich 2 tysięcy lat - głównie gatunki wyspowe.

ANATOMIA I MORFOLOGIA

Pierwsze pióra znaleziono (w formie odcisków) 140 - 150 mln lat temu.

Liczba piór ptaków zmienia się zależnie od pory roku.

U wróbli pióro rośnie z prędkością 4 mm/dobę a u żurawi 13 mm/dobę

Pingwiny oraz strusie jako jedyne ptaki mają całe ciało pokryte piórami. Zazwyczaj pióra wyrastają tylko z niektórych części ciała tzw. pteryliów. U wspomnianych ptaków wyrastają z niemalże całego ciała.

Sowy są to jedyne ptaki o nieruchomych gałkach ocznych.

Pierzenie jednoczesne - wszystkie lotki: żurawie, łabędzie, kaczki, gęsi, nury

Pierzenie w odpowiedniej kolejności: drapieżne, gołębie, śpiewające

Koliber ma niespełna 1000 piór, a łabędzie ponad 25 tys.

Żurawie mają niezwykle długie tchawice. Swymi pętlami mogą przechodzić przez mostek, grzebień a nawet struktury kostne.

Pierzenie ptaków
- coroczne: drapieżne, gołębie
- co 2 lata: niektóre brodźce, żurawie
- 2 razy w roku: blaszkodziobe, większość wróblowatych

Niektóre ptaki podobnie jak Archeopteryx mogą mieć na palcach skrzydeł pazury. U łabędzi i kaczek ukryte są one pod upierzeniem. Widoczne są u skrzydłoszpona i hoacyna.

Moa - największe ptaki jakie kiedykolwiek żyły na ziemi. Mogły ważyć nawet 200 kg.

Pelikany brunatne Pelecanus occidentalis są najcięższymi nurkującymi ptakami.

Harpagornis - największy orzeł wszechczasów, rozpiętość skrzydeł = 2,5 m, waga = 15 kg, polowały m.in. na ptaki moa.

Niektóre kolibry mają dzioby dłuższe od całego korpusu (np. mieczodzióbek andyjski Ensifera ensifera)

Waga ptaków:
- Kolibry najlżejsze 1,6 g
- Strusie najcięższe 100 kg
- Wymarłe moa ok. 400 kg
- Dropie i pelikany najcięższe latające ptaki, do ok. 20 kg

Albatrosy wędrowne Diomedea exulans mają największą rozpiętość skrzydeł spośród wszystkich ptaków - powyżej 3,5 m.

Papuga ma tylko 350 kubków smakowych podczas gdy, np. królik ma ich aż 17 000.

U niektórych dzięciołów język jest nawet czterokrotnie dłuższy od dzioba.

WĘDRÓWKI

Krętogłów Jynx torguilla - w Polsce jedyny wędrowny dzięcioł.

Przepiórki Coturnix coturnix osiągają Afrykę "na ostatnich skrzydłach", lądują jeszcze w strefie brzegowej i pieszo biegną ku zaroślom. Są wówczas masowo wyłapywane przez miejscową ludność i zdobyły sławę ptaków wędrujących na zimowiska piechotą.

Na półkuli południowej wędrówki ptaków odbywają się "w przeciwnym kierunku", np. z Nowej Zelandii do Australii.

Rybitwy gnieżdżące się na Antarktyce korzystają z 24-godzinnego dnia świetlnego, a potem mają taką samą możliwość na Antarktydzie, podczas tamtejszego lata. Chyba są to najbardziej "oświetlone" ptaki.

Pliszka żółta Motacilla flava przemierza Europę powoli, odżywiając się między czasie , gromadzi tłuszcz i zwiększa masę z 17 do 25g. Taki zapas wystarczyłby na jednorazowe pokonanie Sahary. Jednak pliszka nie jest zbyt wytrwałym lotnikiem i upał zmusza ją do szukania cienia u podnóży pustynnych skał, a przelot staje się wieloetapowy.

Skokiem 4 tys. km nad pustynią popisuje się rokitniczka Acrocephalus schoenobaenus. Leci wówczas bez przerwy 60 godz. Traci 11g - połowę masy startowej.

1g tłuszczu dostarcza energii na 2-3 godz. Lotu.

Rybitwa popielata Sterna paradisaea - rocznie 30 tys. km.

Drozdy głównie wędrują nocą

Rocznie wędrówkę podejmuje 40 - 50 mld. ptaków. Z Europy do Afryki - 5 mld.

NIEZWYKŁE PRZYSTOSOWANIA

Pingwiny nurkują do 200 m głębokości.

Pingwin królewski Aptenodytes patagonicus potrafi przebywać pod wodą 15 minut, nurkując przy tym na głębokość 500 metrów.

Niektóre pingwiny spędzają w wodzie 85% swojego życia.

W poszukiwaniu pożywienia pingwiny cesarskie Aptenodytes forsteri oddalają się od kolonii lęgowej nawet na kilkaset kilometrów.

Górnik czubaty przyozdabia zewnętrzną powierzchnię swojego gniazda gąsienicami z charakterystycznymi kłującymi włoskami, które odstraszają intruzów. Dodatkowo jest to doskonały zapas pożywienia dla młodych.

Buszówka żółtorzytna na szczycie swojego gniazda buduje charakterystyczną nieckę, która przypomina - dla zmylenia drapienika - puste gniazdo. Lęg złożony w komorze gniazda jest bezpieczny.

Ptaki potrafią śpiewać nie robiąc żadnej przerwy na tzw. wzięcie oddechu.

Ulubionym pokarmem kobuza są jaskółki.

Miodopełźce są jedynymi kręgowcami potrafiącymi trawić wosk pszczeli.

Lelki mają doskonały kamuflaż. Jeden z Brazylijskich gatunków odpoczywający lub siedzący na gnieździe do złudzenia przypomina krowie łajno.

Bociany Ciconia ciconia chłodzą się spryskując nogi odchodami.

Wrona Corvus corone inteligencją dorównuje psu.

Dwa gatunki wyspecjalizowały się w łapaniu węży i przez to stały się prawie nielotne: kariama czerwonogłowa Cariama cristata i sekretarz Sagittarius serpentarius.

Kondory czarne Coragyps atratus pożywiając się padliną wkładają swe szyje w ich naturalne otwór i wyjadają wnętrzności - nie potrafią rozerwać skóry.

Orłosępy brodate Gypaetus barbatus żywią się kośćmi, rozbijają je o skały zrzucając z dużej wysokości. Kości mogą stanowić nawet 70% ich diety.

Brzytwodziób amerykański Rynchops niger ma dolną szczękę prawie 2x dłuższą od górnej - tnie nią powierzchnię wody podczas lotu i natrfiwszy na coś twardego (np. rybę) szybko zamyka dziób.

Skrętodziób popielaty Anarhynchus frontalis ma dziób wygięty w prawą stronę - ułatwia to wyjadanie bezkręgowców znajdujących się pod kamieniami

Młode perkozy przed rybim posiłkiem karmione są piórami - dla ochrony przewodu pokarmowego przed ośćmi.

Nur lodowiec potrafi nurkować na głębokość 20 m i pozostawać pod wodą nawet ponad minutę.

Młode jerzyki Apus apus przy braku pokarmu popadają w odrętwienie.

Miodowód doprowadza do gniazda dzikich pszczół, żywi się pozostawionymi przez zbieraczy resztkami, także woskiem.

Niektóre kolibry mają tak wykształcone dzioby, że są one dłuższe od ich ciała, przez co nie mogą czyścić nimi swojego upierzenia. Muszą one używać do tego nóg, na przemian na jednej stojąc a drugą układając piórka.

11 gatunków ptaków tworzy spiżarnie (zapasy pokarmu)

Kea Nestor notabilis to mięsożerna papuga.

Puszczyk mszarny Strix nebulosa potrafi usłyszeć zdobycz z odległości 45 metrów, która znajduje sie nawet 0,5 metra pod śniegiem.

Ze względu na nieruchome gałki oczne sowy Strigiformes mogą okręcać głowy nawet o 280 stopni.

Szybujący ptak zużywa zaledwie 5% energii, którą zużyłby przy locie aktywnym.

Jerzyki wszystko robią w powietrzu (prócz wysiadywania jaj), śpiąc krążą w letargu na wysokości 2 500 metrów.

Pewien jerzyk przeżywszy 18 lat, przelatując ok. 6 500 000 km (=8x na księżyc i z powrotem).

Grubodzioby Coccotraustes coccotraustes potrafią swym mocnym dziobę rozłupać pestkę wiśni. Ich mięśnie zamykające dziób potrafią wytworzyć siłę nacisku przekraczającą nawet 50 kg.

Niektóre ptaki zakopują nasiona w ziemi. Sikora czarnogłówka Parus montanus potrafi w ciągu jednego dnia nagromadzić nawet ponad tysiąc nasion. Orzechówka Nucifraga caryocatactes podczas sezonu nawet 100 tys. nasion. Niektóre nasiona wydobywane i zjadane są dopiero po 9 miesiącach.

Jeden z amerykańskich dzięciołów - dzięciur żołędziowy Melanerpes formicivorus - przerzucił się niemal wyłącznie na dzięcioły, tworząc charakterystyczne spiżarnie w konarach drzew, które strzeżone są przez całą rodzinę. Taki magazyn może zawierać nawet 50 000 nasion

Niepokojone młode dudki Upupa epops wystrzykują z gruczołu kuprowego ciemnobrązowy płyn o nieprzyjemnej piżmowej woni.
Młode albatrosy [podobnie jak inne rurkonose] po podrażnieniu wyrzucają z żołądka różową, oleistą substancję, tzw. tran żołądkowy.
Młode czaple siwe Ardea cinerea bronią się przed drapieżnikiem i człowiekiem wyrzucając na nich zawartość swoich żołądków.

Kiwi - nielot z Nowej Zelandii - potrafi swym czułym nosem wywęszyć skorupiaka na plaży, który znajduje się na głębokości nawet 2,5 cm pod powierzchnią ziemi.

Łabędź ze względu na swój ciężar, aby wznieść się w powietrze musi rozwinąć prędkość 14 m/s

Żeby oszczędzać energię albatrosy szybując w powietrzu nie muszą cały czas używać mięśni do utrzymania prostych skrzydeł. Posiadają one mechanizm zatrzaskowy na kościach skrzydeł, co umożliwia albatrosom trzymać skrzydła rozprostowane.

Sokół wędrowny nurkując za ofiarą potrafi rozwinąć prędkość do 320 km/h

W ciągu dnia serce kolbra uderza 500 - 1200 razy na minutę.

Średniej wielkości koliber uderza skrzydłami 25x na sekundę. Jeden z kolibrów zamieszkujących Kubę potrafi uderzać 250 razy na sekundę.

Jerzyki potrafią latać z prędkością nawet 160 km/h, dymówki 90 km/h, gołąb 60 km/h

W żołądku gęsi domowych znajduje się średnio 30 gram kamyków - gastrolitów. U wymarłych moa mogło ich być nawet 5 kg.

Ary i niektóre inne papugi żywią się nasionami zawierającymi groźne toksyny. Po spożyciu takich nasion ptaki lecą do określonych miejsc, gdzie na brzegach rzek zostały odkryte pokłady iłów i tam zjadają pokaźne ilości gliny. Pochłania ona toksyny i chroni przed skutkami zatrucia pokarmowego.

Gęsi potrafią skubać nawet do 100 źdźbeł traw na minutę. Wypróżniają się przy tym bardzo obficie.

Wiele gatunków roślin ma kielichy umożliwiające pobieranie z nich nektaru tylko przez 1 gatunek ptaka. I tak powstały ścisłe związki, np. między nektarnikiem złocistym Nectarinia reichenowi i dziką miętą w górach Kenii. Nektarnik potrafi odwiedzić w ciągu jednego dnia nawet 1600 roślin.

Cierniosterniki ciemne gnieżdżą się za ścianą wodospadu - z dużym impetem potrafią przebić się przez ścianę wody.

Owocożerne ptaki mogą wydalać nasienie rośliny nawet po upływie 2 minut od połknięcia.

Dzięcioły potrafią uderzać w drzewo z prędkością nawet 40 km/h.

Polując jaskółki ścigają pojedyncze ofiary. Jerzyki natomiast latają z otwartym dziobem i połykają wszystko co im się trafi.

Kondory czarne Coragyps atratus mają bardzo dobry rozwinięty węch (obok kiwi wyjątek w świecie ptaków). Jego powonienie wykorzystywano do wykrywania nieszczelności rurociągów. Wprowadzano do niego pachnący zgnilizną merkaptan i obserwowano skupienia sępów wokół nieszczelności.

Gołębie i kolibry widzą promienie ultrafioletowe.

Jerzyk lecą z prędkością 20 m/s potrafi jeszcze, łapiąc owady, rozróżnić pozbawione żądeł trutnie od żądlących robotnic (tych unikają).

Kukułka ma w Europie ok. 10 ulubionych gospodarzy, którym podrzuca jaja.

Pokrzywnica jest jedynym gatunkiem, który w większości przypadków toleruje kukułcze jajo - nie rozpoznaje go.

Starzyk rudogłowy Molothrus ater z Ameryki Północnej składa jaj w gniazda 216 gatunków gospodarzy, ale w odróżnieniu od kukułki jego pisklęta nie wyrzucają pozostałych jaj.

PTAKI I CZŁOWIEK

W 1844r. zginęła ostatnia nielotna alka.

Edredony Somateria mollissima "posiadają" najlepszy i bardzo ceniony przez ludzi puch.

Wróbel domowy Passer domesticus pochodzi z Azji Mniejszej, tam się synantropizował.

Pierwsze obrączki - Mortiner 1908r. - 164 szpaki

Udomowienie ptaków od 6 tys. lat temu. Pierwszym był gołąb skalny na Bliskim Wschodzie

Dzięcioł duży potrafi werblując uderzać dziobem 20 razy na sekundę.

W otwartym terenie możemy usłyszeć głos dzwonnika z odległości nawet 5 km.

W Azji gniazda niektórych jerzyków gnieżdżących się w jaskiniach są zbierane przez człowieka i jedzone. Jadalność tych gniazd jest możliwa dzięki materiałowi, z którego jest ono zbudowane - śliny.

RÓŻNE

Są dwa rodzaje ptasich kolonii:
Głuptak pospolity - kolonie wrogich sobie osobników,
Rybitwy - zaprzysięgłe wspólnoty.

W plejstocenie żyła nielotna sowa na Kubie - miała 1 m wysokości.

Długość życia (na podstawie obrączkowania)
- bocian do ok. 26 lat
- bogatka - 15
- gawron -19
- jerzyk - 20
- kos - 16
- łyska - 18
- myszołów - 24
- wróbel, zięba - 10
  • awatar Gość: Bardzo interesujace cielawostki i bogaty leksykon ptasich gatunkow - wielkie dzieki :)
  • awatar pissing: nie szkodzi , ten spam akurat mi się podobał :]
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (2) ›
 

 
Nietoperze należą do rzędu ssaków. Występuje ich około 1100 gatunków. Pogrupowano je na dwa podrzędny: nietoperze owadożerne i owocożerne. Są to jedyne ssaki, które uzyskały zdolność lotu. Prowadzą nocny tryb życia i prezentują specyficzną postawę podczas spoczynku – zwisają głową w dół. Jest to możliwe dzięki specyficznej budowie kończyn tylnych.
Zwierzęta te nie budują żadnych schronień. Wykorzystują za to różne kryjówki. Można je spotkać przede wszystkim w środowisku naturalnym, w którym zamieszkują dziuple drzew czy jaskinie. Zamieszkują również twory ludzkie, takie jak piwnice, mosty, strychy, studnie i innego rodzaju pomieszczenia.

Ich nocny tryb życia jest możliwy dzięki echolokacji. Jest to niezwykła cecha, rzadko spotykana. Nietoperze w czasie lotu emitują ultradźwięki, które po odbiciu od przeszkody powracają. Dzięki temu nietoperze zdobywają informacje o okolicy. Mogą omijać przeszkody.

Zwierzęta te są długowieczne. Najstarszy zbadany nietoperz liczył sobie ponad 30 lat. Nierzadko można spotkać osobniki, które przekroczyły wiek 20 lat. Największe kolonie nietoperzy występują w jaskiniach Arizony i Nowego Meksyku w Stanach Zjednoczonych. Liczą one kilkadziesiąt milionów osobników. Z kolei kolonia nietoperzy rudawkowatych, występująca w Australii, liczyła sobie około 30 milionów osobników. Największy na świecie gatunek nietoperza ma skrzydła o rozpiętości 1,7 metra i waży 1,5 kilograma. Żyją one w Azji. Z kolei najmniejszy gatunek nietoperza występuje w Tajlandii. Jego rozpiętość skrzydeł to zaledwie 10 centymetrów, a waga to 2 gramy.

Co zrobić gdy nietoperz wpadnie do domu :

Co zrobić, jeśli zobaczymy nietoperza w mieszkaniu lub biurze? Najważniejszą sprawą jest pamiętanie, że jest to dzikie zwierzę, a zatem nie można go dotykać gołymi rękoma. Jeżeli zachodzi potrzeba dotknięcia go – zawsze należy założyć grubą, skórzaną rękawiczkę lub chwytać go przez grubą szmatę.

W sytuacji, kiedy zauważamy nietoperza nocą, należy otworzyć okno, zgasić światło i zamknąć drzwi, aby jedyną drogę ucieczki miał za zewnątrz mieszkania. Wówczas, najprawdopodobniej wyleci. Gorzej, jeżeli znajdujemy nietoperza w dzień, śpiącego na ścianie lub firance. Wówczas należy go włożyć do pudełka, ale bez dotykania nietoperza. Najprościej jest przykryć go pudełkiem, a następnie pod niego wsunąć kawałek sztywnego kartonu, tak aby nietoperz znalazł się w pudełku. Następnie trzeba przetrzymać zamkniętego nietoperza do wieczora - nie wolno go wypuszczać przed zachodem słońca! Oczy nietoperzy przyzwyczajone są do bardzo małej ilości światła, zatem w słoneczny dzień nietoperze czują się tak, jak ludzie, którym zaświecimy mocną latarką prosto w oczy!

Jeżeli pudełko jest kartonowe – nie trzeba robić żadnych otworków, warto jednak wcześniej (przed akcją), włożyć do niego kawałek szmatki, aby nietoperz mógł się „ukryć”. W pudełku plastykowym należy zrobić dziurki. Następnie wieczorem, kiedy już będzie zupełnie ciemno, należy nietoperza wypuścić.

W przypadku problemów należy skontaktować się z miłośnikami nietoperzy, których liczne grono zamieszkuje wszystkie regiony naszego kraju. Pomogą oni w trudnych sytuacjach!
 

 

Koliber

Występowanie: Głównie Ameryka Środkowa



Cechy charakterystyczne: ptaki małe, pióra dają złudzenie rozszczepiania światła i zyskują kolorowe ubarwienie. Dziób jest długi, ostry. Skrzydła posiadają rozwinięte lotki pierwszorzędowe, drugorzędowe słabe. Ogon posiada 10 sterówek, zależnych od gatunku.



Długość 6-22 cm.

Waga 2-20 g.

Samice większe od samców.



Ptaki te potrafią latać z prędkościami nawet do 120 km/h. Dzięki charakterystycznej budowie mają możliwość lotu pionowego , zwisu, lotu w kierunku do tyłu i na boki.



Odżywianie: Bezkręgowce.



Tryb życia: Prowadzą samotnicze życie. Są ptakami terytorialnymi, cecha ta przejawia się głównie u samców.



Gniazda: Budowane w formie koszyka utworzonego ze splecionych traw, różnych roślin.



Rozmnażanie: Kolibry znoszą 1 lub 2 jaja, które wysiadują następnie przez okres 14-19 dni. Pisklęta pobierają pokarm przez 3 tygodnie od rodziców.



Systematyka



Domena eukarioty

Królestwo zwierzęta

Typ strunowce

Podtyp kręgowce

Gromada ptaki

Podgromada Neornithes

Nadrząd neognatyczne

Rząd kolibry

Rodzina kolibrowate


Niestety, nie znalazłam ciekawostek.
  • awatar Gość: Kocham Cie, naprawde Cie kocham i nigdy nie przestalam ... :) :*
  • awatar Gość: @Animal Planet .: jednak chcialaby podziakowac tak inaczej :).. naprawde
  • awatar Świat zwierząt: @gość: Nie musisz, wystarczy, że bd tutaj wpadać i polecać :D
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (4) ›
 

 

Opis: Głowa jest szeroka, spłaszczona, pysk krótki, tępy, oczy małe, wypukłe. Małżowiny uszne, nozdrza niewielkie, podczas nurkowania zamykane są fałdami skórnymi. Tułów jest wydłużony, giętki, odnóża krótkie, silne, palce połączone błoną pławną. Ogon jest obły, masywny, gruby, dłuższy niż połowa ciała. Okrywa włosowa gęsta, koloru ciemnobrunatnego, spodem jaśniejsza, natłuszczona, nie przepuszczająca wody do skóry. Sutek 3 pary.
Wzór zębowy: 3 1 4 1/3 1 3 2

Areał gatunku: obejmuje prawie całą Europę (oprócz Islandii, Balearów, Korsyki, Krety i Cypru), Afrykę Północną i Środkową, a także północną Azję. W Polsce występuje na terenie całego kraju, najczęściej na Pomorzu, Warmii i Mazurach, Podkarpaciu, w Białostockiem i Łomżyńskiem.

Biotop: Ulubionym biotopem wydry są czyste wody, górne i środkowe odcinki rzek, jeziora, potoki górskie, rzadziej większe stawy, z dobrze wykształconą roślinnością.

Pokarm: Nie należy do wąskich specjalistów pod względem żerowym. Jego podstawę stanowią (w zależności od regionu i pory roku) ryby różnych gatunków, żaby (najczęściej w zimie) i raki. Nie gardzi też większymi żukami wodnymi, pisklętami ptaków wodnych i błotnych, a także postrzałkami dzikich kaczek i piżmaków. W niewoli zjada 1-2 kg ryb/dobę. Zdobycz spożywa prawie wyłącznie na lądzie. Szczątki żeru i odchody zdradzają jej obecność w łowisku. Skupiska tych ostatnich (latryny) umieszczone są najczęściej na wystających z wody kamieniach, pochylonych drzewach, glebie mineralnej, kretowiskach i podobnie jak mocz pełnią rolę zapachowego zaznaczania areału osobniczego. W odchodach kiełbaskowatych, luźnych, oprócz łusek i ości ryb spotkać można stosunkowo często skorupki raków, szczątki płazów, a nawet roślin.

Rozród: wydry jest bardzo słabo zbadany. Główny jego okres przypada jednak w lutym. Słyszeć wtedy można przenikliwy, metaliczny głos, którego skala jest bardzo szeroka. Kopulacja najczęściej ma miejsce na lądzie. Ciąża nie przedłużona trwa 61-63 (87) dni, przedłużona zaś (po rui lipcowej) 9-12 miesięcy. Poród odbywa się w norze, do której wejście znajduje się 10-15 cm pod wodą. Porody przypadają na kwiecień-czerwiec (w Wielkiej Brytanii w ciągu całego roku). W miocie jest 2-4 (5) młodych, ślepych i niedołężnych. Noworodki są barwy od ciemnoczekoladowej do czarnej włącznie, potem stają się popielate z odcieniem brązowym: Młode otwierają oczy po 28-35 dniach życia, ssą do 2 miesięcy, lecz z matką pozostają przez 8-9 miesięcy. Pierwsze pożywienie stałe przyjmują w wieku około 8 tygodni. Pełny rozwój osiągają po 2 latach. Dojrzewają płciowo w drugim, częściej jednak w trzecim roku życia. Nie wszystkie samice rodzą co roku Maksymalna długość życia wynosi 10-15 (18) lat. Do głównych przyczyn ograniczających pogłowie wydry zaliczyć należy znaczne uszczuplenie stanu zarybienia akwenów (ścieki, intensyfikacja rybactwa jeziorowego), likwidacja bagien, starorzeczy (ograniczenie możliwości zakładania schronień), wycinanie trzcin, regulacja rzek kanałów (niszczenie nor i kryjówek), kłusownictwo, a w stosunku do osobników młodych używanie żaków rybackich z włókien sztucznych w których często się topią.

Behawior: Jest to typowy drapieżnik zmierzchowo-nocny, a w spokojnych, rozległych łowiskach aktywny również w dzień. W zimie można zaobserwować wydrę na oparzeliskach i lodzie. Wychodząc na lód tarza się w celu osuszenia futra, zostawiając 2-3-metrowe rynienkowate ślady na śniegu. W czasie wiosennych wylewów rzek wydra penetruje często zalane łąki. Wzrok i słuch ma wspaniale rozwinięte. Świetnie pływa, nurkuje do 7 minut. Na lądzie szybko biega, ale prędko się męczy. Na płyciznach nieporadna. Wyjścia na ląd ("wślizgi" znajdują się w ukrytych miejscach. Najbardziej osiadły tryb życia prowadzi w okresie odchowu młodych. Bytuje najczęściej w pojedynkę, samice pozostają z potomstwem aż do następnych godów. Migracje wydry mają miejsce najczęściej jesienią i zimą. Przyczynowo wiązać należy je z poszukiwaniem partnera, niepokojem; lecz przede wszystkim z warunkami żerowymi (zimowy jego niedostatek, wędrówki ryb na tarło w górę rzek). Podejmuje wtedy nieraz dalekie wędrówki do 10-15 km, najczęściej nocą. "Weksle" wydry zidentyfikować można po zdeptanej trawie, nie tylko wzdłuż głównego cieku, lecz także jego dopływów, a nawet rowów melioracyjnych. Rewir wydry ograniczony jest z reguły pasem brzegowym szerokości 80-100 m, z obu stron cieku wodnego. Minimum powierzchni na jednego osobnika wynosi w bogatych łowiskach 2-3 km brzegu jeziora lub 5 km rzeki, jego wielkość jest jednak z reguły większa, gdyż ilość i jakość kryjówek wywierają tu zasadniczy wpływ na bezpieczeństwo gatunku. Samica z młodymi zajmuje osobny areał położony wewnątrz terytorium samca. Wielkość tych areałów podlega silnym fluktuacjom. Nory buduje w urwistych brzegach akwenów. Kryjówki czasowe zakłada w trzcinach, szuwarach, pod nawisami korzeniowymi, w kupach naniesionego przez wodę chrustu, pod lodem (w miejscach jego spiętrzenia), w opuszczonych "chatkach" piżmaków, a także - zwłaszcza latem - w norach i żeremiach bobrów. Drapieżnik ten należy obecnie w całej Europie do gatunków najbardziej zagrożonych wyginięciem. Wiele obserwacji wskazuje, że jej liczebność w Polsce się zmniejsza.
  • awatar Gość: Pies w koncu padl ! Widocznie krwawa obiadowo-kolacyjna kostka ugasila pragnienie i zadze zwierzaka. Do tego stopnia, ze nie tylko moj zwierzacy instynkt krolowal dzisiejszego dnia, lecz psiny rowniez. Nieoczekiwanie niby w zabawie, niby w zartach zaczal mnie podgryzac... zaczepiac... czubic sie po swojemu..ajjjc cholender jasna kilkakrotnie zacisnal swoja miniaturowa szczeka na mojej dloni, az poczulam bol ! szarpal za sweter i takie tam jak zdziczaly !!! pytalam sie, choc nie rozumial, czy to efekt nieziemskiego zadowolenia, ze i jemu trafila sie kostna niespodzianka, czy nagle obudzil sie w nim bestialski zwierz, bo polknal kurzy pazur ? ... hehe wygladalo to komicznie ! tak obserwujac zwierzaka pewne zachowania sa nam ludziom bardzo bliskie. Ale kto kogo pierwszy nasladowal ? .. kiedy przynosze zakupy cieszy sie jak wariat, obwachujac w oczekiwaniu na prezent. Identycznie jak male dziecko, ktore wyczekuje jakies slodkosci, skaczac pod niebiosa. Pieskie zycie ... beztroskie :)
  • awatar Gość: .. Otoz, sciany galerii sa udekorowane przerozna, ogromna rozmiarowo, retrospektywa zdjeciowa naszego pieknego miasta, z dawnych lat, a nawet z czasow przedwiekowych ! W dodatku sa to ujecia czarno-biale, powielone ze wspaniale wizualna przejrzystoscia i dokladnoscia. To mnie bardzo i przemile zaskoczylo. Piekny hold dla naszego miasta, powod do nostalgii i wspomnien, jako chwilowe oderwanie sie od konsumpcyjnej ideii, ktora niesie w sobie nowo otwarta galeria. Kiedy idac obok muru wyscielonego przeogromnym widokiem w przedwojennym stylu ulicy Dlugiej, mialam wrazenie, ze ja na tej wlasnie ulicy i w tym czasie tam jestem. "Powrot do przeszlosci" i bardzo fajny pomysl ! Przynajmniej wiadomo, ze jeet to galeria naszego miasta, a nie obca :)
  • awatar Gość: bedac kiedys wczesniej w miescie zauwazylam w zwyklej pasmanterii stos roznych kolorowych beretow. Dzisiaj byl dzien przymiarki: proste 100% welna sfilcowana, bez zadnych pierdulek, bardzo dobrej jakosci, miekkie berety. Kolorowo zakrecilo mi sie w glowie. Nie wiedzialam, ktory.. raczej ktore zostawic. Postawilam na ciemne kolory, w zwiazku, ze beret to klasyka na zimniejsze i smetniejsze pory. Wzielam braz- bordziak i wrzos sliwkow. Po tym moja buzia nagle stala sie dwa razy jasniejsza. Bardzo lubie berety, zakladam je dosc czesto, to taki nieodzowny element kobiecej garderoby.Oczywisie beret jak kapelusz czy kaskiet trzeba umiec nosic :))) I ot wlasnie dlaczego dzis obudzil sie we mnie zwierzecy instynkt. Wracajac do samej galerii.. obiekt w sam w sobie przestrzenny, pachnacy nowoscia- ok. Jeden dekoracyjny detal spowodowal, ze to niezbyt lubiane przeze mnie miejsce (ogolnie nie lubie aspektu galerii, wole butiki wolno rozsiane po zaolkach miasta) nagle zyskalo moja prawie sympatie.
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (5) ›
 

 
Koala (Phascolarctos cinereus) – gatunek torbacza z rodziny koalowatych, nadrzewne zwierzę roślinożerne, zamieszkujące wschodnią Australię. Koala schodzi na ziemię tylko po to, by przejść na kolejne drzewo. Żyje samotnie lub w niewielkich grupach złożonych z samca i kilku samic. Jest jedynym współcześnie żyjącym przedstawicielem rodzaju Phascolarctos.

* wymiary: 60–85 cm
* masa ciała: 8–15 kg
* okres godowy grudzień-marzec (na półkuli południowej jest wówczas lato)
* ciąża: 25–35 dni
* liczba młodych: 1 młode raz na 2 lata
* dojrzałość płciowa: samce 3–4 lata, samice 2–3 lata
* długość życia: 15–20 lat


Koala występuje wzdłuż wybrzeża Queensland, Nowej Południowej Walii oraz Wiktorii. Większość swego życia spędza na najwyższych gałęziach drzew eukaliptusowych. Jest zwierzęciem aktywnym nocą.

Układ trawienny koali umożliwia trawienie jedynie liści wybranych gatunków roślin. Koala preferuje eukaliptusy (Eucalyptus), ale uzupełnia też dietę liśćmi kilku gatunków z rodzajów Corymbia, Angophora, Lophostemon, banksja (Banksia), Leptospermum i Melaleuca[4]. Dorosły osobnik zjada dziennie od 0,5 do 1 kg liści. Większość substancji mineralnych pobiera z soczystych liści. Wodę pije rzadko, dopiero gdy z powodu suszy zmniejsza się jej ilość w liściach, pije częściej.

Samce wydają w okresie godowym głośne ryki, które służą samicy przy wyborze partnera do rozrodu. Za donośność dźwięku odpowiadają długie struny głosowe, które przyczepione są do krtani znajdującej się obok trzeciego i czwartego kręgu szyjnego[5].

Okres godowy: grudzień – marzec. Ciąża trwa od 25–35 dni. Młode rodzą się ślepe i nieowłosione, o wadze poniżej 1 g[6][7], dorasta następnie w torbie przez około 6 miesięcy. Podczas pierwszych 5 miesięcy karmi się mlekiem matki, w 6. miesiącu pobiera częściowo przetrawiony pokarm z jelita matki. Młode koala pozostają z matką (najczęściej uczepione jej grzbietu) do następnego okresu godowego. W tym samym czasie osiągają również dojrzałość płciową.

Od 1927 r. koala jest objęty całkowitą ochroną.
  • awatar Gość: Wszystkie Misie sa urocze, ale ten bije rekord. To taka mala maskotka, raczej broszka :)
  • awatar Gość: Jeszcze nie wszystko przeczytalam. Czy moge jednak prosic o jakies ciekawostki ze zdjeciami z najmniejszym z ptaszkow - koliberkiem ? w j fr zwie sie go 'l'oiseau-mouche' czyli ptak-mucha, chyba trafnie. Prosze tez o nietoperza, ktoremu przypisuje sie tyle falszywych mitow - dziekuje :)
  • awatar Gość: ;) to sie zwie 'farce' tzw czubie sie czubie bo lubie ;) tzw cichy flirt ;) ... 'przepraszam... przepraszam ...' ja tez przepraszalam ale coz z tego jak serducho ciagle stuka, puka coraz mocniej ... :))) - ojjj przepraszam odbieglam troszke od tematyki zwierzt ;)
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (4) ›
 

 
Wyślę wam moje zdjęcie, myślę, że nie będziecie się smiać, że 13-latka prowadzi tego bloga. Myślę też, że się nie zniechęcicie do niego. Poprostu myślę że po 2 miesiącach naszej 'znajomości' możecie mnie zobaczyć. Mieszkam na wsi. Mam psa i chomika. Pies ma na imie Nero, a chomik jest bezimienny Poprostu ma na imie chomik XD Mam brata, ma 15 lat. Jeżeli chcecie ze mną porozmawiać macie tu mój numer GG 39242959 i login skype : dorota.ptaszkowska513. Pozdrawiam wszystkich i zachęcam was do śledzenia mojego bloga dzień po dniu ! ; *


Ps: Proszę was o to, żebyscie nie kopiowali moich zdjęć bez pozwolenia. Mam nadzieję że to uszanujecie.
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (6) ›
 

 
Kangur Czerwony:

Kangur czerwony zamieszkuje tylko Australię. Jest największym z torbaczy, a zjada tylko trawę i gałązki krzewów.

Stojący kangur osiąga wysokość dorosłego człowieka. To jedyny kangur o czerwonej sierści. Samice i młode mają niebieskawoszarym. Kangur czerwony ma mało naturalnych wrogów.

Kangury to odpowiednik polskich jeleni.

Kangury czerwone osiągają wielkość ciała do 1,6 m, a ogona 1 m. Ważą samce ok. 90 kg, a samice 30 kg. Dojrzałość płciową osiągają mając osiemnaście miesięcy do dwóch lat. Samica może zajść w ciążę przez cały rok, ciąża trwa 33 dni i 6 - 11 miesięcy młode pozostaje w torbie matki. Gdy jedno z młodych wychodzi z torby drugie rozwija się już w macicy. Ich długość życia na wolności sięga od 12 do 18 lat, w ZOO nawet 25.

W ciągu roku zostaje zabitych trzy miliony kangurów przez hodowców bydła, ale nie są zagrożone.



Ciekawostki Aaa :

* Kangur może rozpruć brzuch człowieka lub psa jednym kopnięciem tylnych nóg, wyposażonych w ostre pazury. Żeby zapobiec poważnym zranieniom podczas wzajemnej walki kangurzy brzuch chroniony jest bardzo silną warstwą skóry.
* Kangur czerwony może rozwinąć prędkość nawet 65 km na godzinę. Niektóre mierzone skoki miały nawet 12 m długości.
* Australijczycy mają dla kangurów specjalne nazwy: dorosłe samce nazywane są "boomers" lub "bucks", co w tłumaczeniu na polski znaczy "jelenie", kangurzyce nazywa się "blue does" - "niebieskie łanie", niedorosłe samice "blue flyers" - "niebieskie latawice", a młode "joeys" - "urwisy".
 

 
DELFIN BUTELKONOSY



Najbardzej znany gatunek delfina, delfin butelkonosy, jest szybko pływającym i swobodnym zwierzęciem, często trzymanym w delfinariach. Pewne strefy życia delfinów są nadal zagadką.



ZWYCZAJE
Delfiny są bardzo towarzyskimi zwierzętami, żyjącymi za równo w grupach jednej płci,jak i mieszanych z samicami, samcami i młodymi. Zawsze pomagają sobie w podczas łowów, narodzin i chorób. Ta współpraca jest niezbędna do przeżycia. Cześć dnia poświęcają zabawie. Porozumiewają się za pomocą gwizdów i specjalnych dzwięków. Nie wiadomo dotąd, jak bardzo złożona jest mowa delfinów, ale bez wątpienia mogą się one rozpoznawać i dobrze porozumiewać używając swej "mowy".

ROZMNAŻENIE
Delfiny butelkonose łączą się w pary w okresie wiosny i lata. Młode, które rodzą się pod wodą, przychodzą na świat 10-12 miesięcy później. Co najmniej dwie samice chronią matkę i młode podczas porodu. Jest to niezbędne gdyż krew, którą samica traci w czasie porodu, często zwabia rekiny. "Asystujące samice" mogą czasem pomagać w samym porodzie. Podobna pomoc występuje kiedy delfin się zrani. Samice zajmują się młodymi przynajmniej przez 16 miesięcy.




POŻYWIENIE I POLOWANIE


Delfiny spożywają ryby. Sposób polowania nie jest uzależniony od rodzaju ryby. Delfiny prawie zawsze współpracują ze sobą. Delfiny otaczają ławicę ryb i porozumiewają się między sobą po przez gwizdy. Uważa się również, że delfiny ogłuszają ofiary po przez te dźwięki. Gdy ryb jest mało polują na ośmiornice.

DELFIN I CZŁOWIEK


Każdego roku tysiące delfinów ginie w sieciach rybackich.Czasami umierają całe gromady delfinów na plaży. Rzadko udaje się uratować któregoś z nich. Uważa się, że lądowanie na plaży delfinów jest skutkiem uszkodzenia radarów delfina. Wzywa pomocy i w ten sposób inne delfiny też lądują na plaży.
  • awatar Gość: @Animal Planet .: no to mnie cieszy, ze sa jakies tam tematy gdzie mamy podobne zdanie ;) ;) Nie ogladasz Ranczo ? ...
  • awatar Świat zwierząt: @gość: mam podzielne zdanie :)
  • awatar Gość: ..Dodam, ze najpiekniejszy widok dzikiego zwierzacia jest ten na wolnosci :)))
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (6) ›
 

 
Wilk polarny (Canis lupus tundrorum), ssak z rodziny psowatych, z rzędu drapieżnych. Zamieszkuje tundrowe obszary Arktyki. Długość ciała bez ogona 100–150 cm, wysokość w kłębie 65-80 cm. Waga do 80 kg. Żyje w stadach do 30 osobników. Odżywia się ssakami, poluje stadnie na duże zdobycze (renifery, woły piżmowe).

Okres godowy w marcu. Ciąża trwa około 60 dni, rodzi się 4-5 młodych w miocie. Już miesięczne szczenięta karmione są zwracanym przez dorosłe osobniki pokarmem. Jako jedyny gatunek wilka nie podlegał ludzkiemu tępieniu i zamieszkuje cały swój pierwotny obszar występowania.

Wilk polarny [canis lupus arctos]

Opracowane na podst. wiki, wiem

Jeden z największych podgatunków wilka. Charakteryzuje się, grubą białą sierścią i to jest jego cecha wyróżniająca. W ramach wilka polarnego wyróżnia się jeszcze:
- wilk Banksa [c. l. a. Bernardi] – duża forma wilka artycznego, zamieszkuje wyspę Banksa i wyspę Wiktorii na obszarze Terytoriów Północno – Zachodnich. Smukły, długonogi, ciemniejsza sierść na grzbiecie
- wilk grenlandzki [c. l. a. orion] – prawdopodobnie wymarła forma wilka arktycznego, zamieszkiwał Grenlandię.
- wilk z wyspy Baffina [c. l. a. manningi]- najmniejszy z wilków arktycznych, zamieszkuje ziemię Baffina

Dane / Wielkość
Długość: 100 – 150 cm
Masa ciała: do 80 kg
Długość ciąży: 61 – 63 dni
Liczba młodych: 4 – 5

Występowanie:
Zajmuje obszary północnej Kanady, północno – zachodniej Grenlandii oraz wysepki pomiędzy nimi. Wilki arktyczne można badać i obserwować w naturalnych warunkach, gdyż cywilizacja tam jeszcze nie sięga, przetrwał na swym pierwotnym obszarze występowania. Niezagrożony.

Tryb życia
Żyje w watahach liczących do 30 zwierząt, przewodzi samiec, zaś samica ma niemal taką samą pozycję. Reszta się podporządkowuje i wytwarza swoją własną hierarchię. Poluje na renifery, zające i inną zwierzynę. Potrafią atakować nawet woły piżmowe. W czasie polowań na duże zwierzęta jest ścisła współpraca wśród osobników z watahy.

Rozmnażanie
Po okresie godowym w marcu, ciężarna wilczyca opuszcza stado by znaleźć odpowiednie miejsce na poród. Młode rodzą się ślepe, głuche i bezbronne. Są całkowicie uzależnione od matki. Mając miesiąc życia po raz pierwszy próbują mięsa. Od tej chwili stado dzieli się z nimi pożywieniem.

Ciekawostki:
Z racji braku pokarmu wilki nie pozostawiają szczątków, zające są zjadane wraz ze skórą, sierścią i kośćmi. Tylko jedno polowanie na dziesięć kończy się sukcesem.
 

 
Tygrys (łac. Panthera tigris) – Duży, drapieżny ssak łożyskowy z rodziny kotowatych, największy z żyjących współcześnie czterech wielkich, ryczących kotów z rodzaju Panthera, jeden z największych drapieżników lądowych – wielkością ustępuje jedynie niektórym niedźwiedziom. Dorosłe samce osiągają ponad 300 kg masy ciała przy ponad 3m całkowitej długości. Doskonale skacze, bardzo dobrze pływa, poluje zwykle samotnie. Dawniej liczny w całej Azji, zawsze budzący grozę, stał się obiektem polowań dla sportu, pieniędzy lub w odwecie – z powodu zagrożenia, jakie stanowi dla ludzi i zwierząt hodowlanych. Wytępiony w wielu regionach, zagrożony wyginięciem, został objęty programami ochrony. Największa dzika populacja żyje w Indiach. W niektórych regionach Indii tygrysy są uważane za zwierzęta święte.



Masywne ciało o silnej budowie z krótkimi, bardzo muskularnymi nogami zakończone jest długim ogonem ułatwiającym utrzymanie równowagi. Tygrysy mają bardzo dobrze rozwiniętą tę zdolność. Jak u wszystkich kotów przednie łapy mają pięć, a tylne cztery palce. Wszystkie palce zakończone są ostrymi pazurami o sierpowatym kształcie. Umiejętność chowania pazurów umożliwia tygrysowi bardzo ciche stąpanie przy podkradaniu się do ofiary, a wysunięcie ułatwia przytrzymywanie zdobyczy i rozrywanie jej skóry. Wysunięte pazury tygrysa stanowią bardzo groźną broń. Służą również do czyszczenia futra, zachowywania równowagi przy pokonywaniu nierównych przeszkód oraz zaznaczania terytorium poprzez rysowanie śladów na ziemi i korze drzew. Nieco dłuższe tylne łapy są doskonale przystosowane do skakania. Tygrys jest drugim po pumie rekordzistą w skoku wzwyż – potrafi wskoczyć na wysokość 5m – i drugim po lwie w skoku w dal – jednym skokiem pokonuje odległość 8-9m. Na wysokość 2m wskakuje trzymając zdobycz ważącą 50 kg. Jednym uderzeniem łapy jest w stanie zabić zwierzę wielkości dużego psa, a nawet człowieka. Kolejnym elementem doskonałego przystosowania do drapieżnego trybu życia jest budowa szczęki tygrysa – uzębienie tnąco-kruszące z silnie rozwiniętymi kłami i łamaczami. W szczęce osadzonych jest 30 zębów. Długie na 75 do 90 mm kły służą do zabijania ofiary i rozrywania mięsa. Najlepiej rozwiniętym zmysłem tygrysów jest słuch. Wychwytują dźwięki o częstotliwości od 200 Hz do 100 kHz, pięciokrotnie wyższe niż słyszane przez człowieka (do 20 kHz). Prawdopodobnie tygrysy potrafią rozpoznać gatunki zwierząt po wydawanych przez nie odgłosach, co wyjaśniałoby dużą precyzję w odnajdywaniu ulubionych gatunków. Zmysł węchu u tygrysa nie należy do wysoko rozwiniętych. Jest zdecydowanie słabszy niż u psów. Do rozpoznawania zapachów wykorzystywany jest pomocniczo narząd Jacobsona. Podobnie do lwów, aby ułatwić dopływ powietrza do receptorów węchowych, tygrysy otwierają pysk i wysuwają język w charakterystycznym grymasie. Jak wszystkie wielkie koty z rodzaju Panthera, tygrys potrafi ryczeć. Głos ryczącego króla dżungli słyszany jest z odległości 3 km. Tygrys potrafi też świetnie pływać, a płynąc może zabić ściganą ofiarę. Bardzo dobrze czuje się w wodzie, potrafi przepłynąć rzekę o szerokości 6-8 km, a z nurtem rzeki 29 km. Budowa siatkówki oka umożliwia tygrysom widzenie w ciemnościach. Obecność dobrze rozwiniętych pręcików wskazuje na możliwość widzenia barw. Tygrysy mają okrągłe źrenice i żółte tęczówki. W nocy światło odbite od oczu tygrysa przybiera kolor od czerwonożółtego do niebieskozielonego – w zależności od źródła światła i kąta jego padania. Na zdjęciach robionych w świetle lampy błyskowej powstaje tzw. efekt czerwonych oczu. Tygrysy, jak wszystkie koty, mają oko osłonięte przesłoną migawkową, tzw. trzecią powieką.
Tygrys jest mięsożernym drapieżnikiem stojącym na najwyższym poziomie piramidy ekologicznej. Poluje na wszelkie zwierzęta niezależnie od wielkości. Jedynie dorosłe, zdrowe nosorożce i słonie potrafią skutecznie obronić się przed jego żarłocznością, a mimo tego zdarzają się utarczki pomiędzy nimi a tygrysem. Podobnie wyglądają konfrontacje z większymi od tygrysa niedźwiedziami brunatnymi. Chociaż obydwa olbrzymy wzajemnie się unikają (obecnie obydwa gatunki są bardzo rzadkie) dochodzi między nimi do walk, w których niedźwiedź nierzadko zostaje pokonany. Zwykle tygrysy zabijają niedźwiedzie młode lub te, które zapadły w sen zimowy lub dopiero się z niego wybudziły. Notowano jednak przypadki, gdy dorodny i doświadczony tygrys pokonał dorosłego samca niedźwiedzia.

Tygrys najchętniej poluje na duże ssaki kopytne (sambary, gaury, bawoły, dzikie świnie), zdarza mu się zabijać krokodyle, a nawet duże ryby, na które czatuje przy brzegu. Poluje z ukrycia. Wykorzystując doskonały słuch i wzrok oraz gęstwiny podkrada się do ofiary. Stąpa bardzo cicho, ponieważ – jak większość kotów – potrafi chować pazury i przyczajony wyczekuje, aż cel ataku zbliży się do niego. Potrafi biec z prędkością 60 km/h. Przednimi łapami powala atakowane zwierzę na ziemię i wbija kły w jego kark często przerywając tym uderzeniem rdzeń kręgowy, tchawicę, żyłę lub tętnicę szyjną ofiary. Dużym zwierzętom rozrywa gardło i czeka, aż ofiara skona. Tylko 1 na 10-20 ataków kończy się sukcesem drapieżnika. Duża zdobycz wystarcza mu na klika dni. Jednorazowo zjada 20-35 kg mięsa, wygłodniały – nawet do 50 kg.Wysoka śmiertelność młodych, zwyczaje obejmowania terytorium poprzez walkę między samcami, upodobanie do polowania na duże ssaki kopytne, które broniąc się potrafią zabić tygrysa oraz walki z niedźwiedziami lub stadami wilków – to naturalne przyczyny śmierci tygrysów. Jednak największym wrogiem tygrysa jest człowiek i azjatycka medycyna ludowa uznawana obecnie za "przekleństwo tygrysów". Nowell i Jackson z Cat Specialist Group (IUCN) za największe zagrożenia dla istnienia gatunku uznali profesjonalnie zorganizowane kłusownictwo, zmniejszającą się na skutek przełowienia liczebność zwierząt stanowiących bazę pokarmową tygrysów oraz utratę siedlisk.

Upolowanie tygrysa uważane było za powód do dumy.

Futro z tygrysa – uważane za cenne trofeum myśliwskie – służy do zdobienia ubiorów, m.in. tybetańskie stroje ludowe chuba, a kości, wibryssy i inne części ciała są wykorzystywane w chińskiej medycynie i jako afrodyzjaki, na które rośnie popyt wraz ze wzrostem zamożności w niektórych krajach azjatyckich. Małe tygrysy są szczególnie chętnie zabijane przez kłusowników, z powodu wysokiej ceny uzyskiwanej na czarnym rynku. Działania wojenne na terenie Kambodży, Laosu i Wietnamu to kolejny czynnik, który zredukował liczbę zwierząt w południowej Azji. Tygrysy są również zabijane lub otruwane z powodu ataków na ludzi i na żywy inwentarz. W większości przypadków ataków na ludzi dokonują osobniki zranione, nierzadko przez kłusowników. Liczba żyjących obecnie tygrysów nie jest znana. Nowell i Jackson (1996) oraz Seidensticker i inni (1999) szacowali, że dawna populacja licząca ok. 100 000 tygrysów została zredukowana do 2500 dorosłych osobników, z czego żadna z subpopulacji nie przekraczała 250 osobników zdolnych do rozrodu, a większość nie przekracza 120 osobników. Populacje te są zbyt nieliczne, aby zapewnić reprodukcję i wymianę genetyczną. World Wildlife Fund szacuje łączną liczbę dorosłych i młodych tygrysów na 5000-7000. Informacje rządu indyjskiego o szacowanej liczbie 3100-4500 osobników tygrysa bengalskiego (dane z 2002) są już prawdopodobnie nieaktualne. P.K. Sen, dyrektor WWF India's tiger and wildlife program ocenia indyjską populację tygrysów na mniej niż 2000 osobników. Szacuje się, że najliczniejszy – "królewski" tygrys bengalski (Royal Bengal tiger) – może wyginąć przed rokiem 2010, według chińskiego horoskopu – Rokiem Tygrysa.
Pochodzenie Tygrysa:



Filogeneza tygrysów nie została jednoznacznie wyjaśniona. Współczesna wiedza o pochodzeniu tych drapieżników opiera się na niewielkiej ilości materiału kopalnego. Wszystkie żyjące współcześnie duże koty zaliczane są do podrodziny Pantheriinae. Najstarszym znanym gatunkiem o możliwym dużym stopniu pokrewieństwa jest znaleziony w północnych Chinach i na Jawie wczesnoplejstoceńska, mniejsza od tygrysa Panthera palaeosinensis. Najprawdopodobniejszym prekursorem linii kotowatych, z której powstał Panthera tigris, jest wymarła przed kilkoma milionami lat Panthera schreuderi. Nie ma jednak pewności, gdyż jego skamieniałości nie wskazują jednoznacznie na pokrewieństwo ze znanym współcześnie tygrysem. Kilka milionów lat temu niemal w całej Azji dominował P. t. acutidens, od którego pochodzi tygrys chiński (Panthera tigris amoyensis). Jedna z teorii zakłada, że wszystkie tygrysy, które zasiedlają tereny inne, niż Indonezja, pochodzą właśnie od niego. Wywodzą się właśnie od tego podgatunku. Około 1,2 miliona lat temu w Indonezji pojawił się Panthera tigris trinilensis (tygrys z Trinil) odkryty na stanowisku archeologicznym Trinil na Jawie. Według większości zoologów jest on przodkiem wszystkich znanych indonezyjskich podgatunków tygrysa i nie wywodzi się od wcześniejszego P. t. acutidens. Skamieliny tygrysów znajdowano również na Borneo, we wschodniej Beringii i na Sachalinie. W Indiach i północnej Azji tygrys pojawił się pod koniec plejstocenu. Tygrys jest najpotężniejszym przedstawicielem rodziny kotowatych i jednym z największych drapieżników lądowych. Osiągana przez dorosłe samce masa – w zależności od podgatunku – może przekraczać 300 kg przy całkowitej długości ciała ponad 3 m. Nieco większe od niego były wymarłe lwy jaskiniowe, a współcześnie jedynie pochodzące ze skrzyżowania tygrysicy z lwem lygrysy osiągają większe rozmiary. Rozmiary tygrysów zmieniają się w zależności od wysokości zajmowanych terenów, najmniejsze żyją w terenach niżej położonych.



Ochrona:



Tygrys jest objęty konwencją CITES. W Czerwonej Księdze IUCN został wpisany w kategorii gatunków zagrożonych wyginięciem jako Panthera tigris, trzy podgatunki – w kategorii krytycznie zagrożonych, i trzy w kategorii wymarłych. Za rządów Indiry Gandhi tygrys został objęty ochroną rządu indyjskiego, w Parku Narodowym Corbett utworzono 23 rezerwaty w ramach "Project Tiger". W ramach programu Conserving Tigers in the Wild: A WWF Framework Strategy for Action 2002-2010 określono siedem najważniejszych regionów oraz cztery dodatkowe obszary ochrony tygrysów. Na terenach tych World Wildlife Fund zamierza ustanowić i prowadzić obszary skutecznej ochrony, zredukować kłusownictwo i wyeliminować handel częściami ciała tygrysów. Programy ochrony przewidują przenoszenie szczególnie agresywnych osobników na tereny oddalone od ludzkich osiedli (dotyczy osobników uznanych za niestanowiące bezpośredniego zagrożenia dla ludzi) lub umieszczane w ogrodach zoologicznych (uznane za szczególnie niebezpieczne dla ludzi). Złapane i wypuszczane ponownie na wolność tygrysy są wyposażane w nadajniki umożliwiające ich monitorowanie.
 

 
Jaguar (Panthera onca) - ssak drapieżny z rodziny kotowatych. Jest największym kotem Ameryki i przedstawicielem rodzaju Panthera (ryczących kotów). Trzeci największy kot po tygrysie i lwie, największy i najpotężniejszy kot półkuli zachodniej. Mimo że nie jest największym kotowatym, jaguar posiada najmocniejszą strukturę szczęk ze wszystkich kotowatych i drugą najpotężniejszą lądowego ssaka. Masa ciała waha się w granicach 90 - 120 kg u samców i 60 - 90 kg dla samic, z dużymi wariacjami wielkości w zależności od podgatunku. Największe okazy udokumentowano na mokrych sawannach, podczas gdy żyjące w bardziej zalesionych regionach jaguary przejawiają tendencję do bycia mniejszymi. Jest bardzo umięśnionym kotem ze stosunkowo krótkimi, masywnymi kończynami i potężnie zbudowaną klatką piersiową. Ten cętkowany kot jest bardzo podobny do lamparta (od lamparta można go łatwo odróżnić po tym, że rozetki jaguara mają w środku czarną plamkę), pomimo mocniejszej budowy ciała, jego zachowanie i cechy siedliska są bliższe tygrysowi. Był czczony przez rdzennych mieszkańców Ameryk, w tym starożytnych Majów i Azteków.Jaguar zwinnie porusza się po drzewach i spędza na nich dużo czasu. Jednak na czas polowania schodzi on na ziemię. Kryjąc się w wysokich trawach jaguar czeka na swoją ofiarę i rzuca się na nią w odpowiednim momencie. Kot ten potrafi zabić zwierzę często dwa razy większe od jego samego. Najczęściej jednak poluje na mniejszą zwierzynę. Rodzaj zwierząt na jakie poluje jaguar związany jest z miejscem w jakim on przebywa i ile danej zwierzyny jest na danym terenie. Jaguar poluje na ssaki kopytne np. pekari ,tapiry i jelenie, nie gardzi też gryzoniami ( aguti , paka, kapibara ), zdarza się , że atakuje pancerniki czy kajmany. Potrafi ona łowić ryby oraz żółwie. Czasem atakuje bydło domowe, czyniąc duże szkody. Jaguar łowi ryby ,wypatrując jej w toni wodnej czai się na brzegu rzeki lub jeziora. Czasami nie kontrolując ruchów swojego ogona , zamacza go w wodzie co wygląda jakby używał go do łowienia. Pewnie to zauważone było przez Indian Ameryki Południowej, którzy głoszą legendę o dzikim kocie łowiącym ryby przy użyciu ogona. Po pewnym czasie polowania w danym terenie jaguar zmienia go na inny. W nowym terenie zwierzęta nie znają tego drapieżnika i są mniej czujne a tym samym staja się łatwym łupem dla jaguara. Jaguar rozpoczyna łowy po zapadnięciu zmroku. Po upatrzeniu sobie ofiary rzuca się na nią i przygniata ciężarem swojego ciała. Zabija zwierze przez złamanie mu karku a potem rozszarpuje jego ciało. Jaguar z reguły nie zjada swojej ofiary na miejscu zbrodni lecz przenosi je w ustronne miejsce gdzie mógłby ją spokojnie zjeść. Nie zjedzone resztki pokarmu chowa w ustronnym miejscu aby zjeść je następnego dnia.Jaguar świetnie maskuje się w środowisku w którym żyje. Dlatego łatwiej usłyszeć to zwierzę niż zobaczyć. Kot ten wydaje kilka rodzajów rożnych dźwięków o rożnym znaczeniu. Dźwięki te przypominają miauczenie kota domowego, ochrypły kaszel czy według niektórych obserwatorów dźwięk przypominający odgłos piłowania drewna! Jaguar wydaje kila rodzajów pomruków i ryków. Prawdopodobnie ryki przerywane głębokimi oddechami oznaczają zaznaczenie terytorium a miauczenie związane jest z behawiorem seksualnym. Jaguar jest nietypowym kotem, ponieważ nie boi się wody a wręcz ja lubi. Musi on żyć w pobliżu zbiorników wodnych, ponieważ jest mu niezbędna. Jaguary potrafią przepływać czasem duże rzeki dzięki czemu gatunek ten może rozprzestrzeniać się na rozległe tereny. Przebywanie w wodzie sprawia mu przyjemność i często można obserwować je kapiące w rzece.
Populacja jaguarów kurczy się , zmniejsza się także obszar jego występowania. Z całej pierwotnej populacji w Ameryce Środkowej utrzymała się około jedna trzecia tych zwierząt . Terytorium populacji zamieszkującej Amerykę Południową zmniejszyła się o 38 % od wartości pierwotnej. Straty w populacjach spowodowane są z tym że człowiek zajmuje coraz większe tereny zabierając tym samym obszar zamieszkiwany przez te drapieżniki. Jaguary są objęte ochroną na terenach gdzie maja naturalne warunki życiowe. Jednak czasem trzeba odstąpić od tego. Zdarza się to w sytuacjach kiedy jaguary pozbawione przez człowieka dużej części swojego terytorium tracą także źródło pożywienia bo odbiera im go polujący człowiek. Wygłodzone zwierzęta często podchodzą do domostw i atakują zwierzęta gospodarcze. W takiej sytuacji zdarza się że są one odstrzeliwane. Takich przypadków jest coraz więcej i jaguarom niedługo może grozić wyginięcie.
 

 
Foka szara
Halichoerus grypus (Fab.)
Największa z bałtyckich fok. Liczebność jej populacji na Bałtyku wynosi ok. 22,5 tys. sztuk. Ubarwienie jest bardzo różnorodne, od ciemnobrązowego do jasnoszarego, jednak samce są zawsze ciemniejsze z jasnymi plamkami, samice jaśniejsze z ciemnymi plamkami na brzuchu.
Samce dorastają do 2,5 m a nawet 3 m, osiągając ciężar do 300 kg, samice są nieco mniejsze - ich maksymalna długość wynosi ok. 2 m, a ciężar 200 kg.

Para fok szarych (po lewej samiec, po prawej samica).
Foto: R.Kretkiewicz
Mają wydłużony, przypominający psi, pysk, który u dorosłych samców jest charakterystycznie uwypuklony. Nozdrza są szerokie, w kształcie litery W.
Foki te są zwierzętami stadnymi, zasiedlają głównie strefę przybrzeżną północno-wschodniego Bałtyku, niekiedy wpływają rzekami w głąb lądu. Rozmnażają się zarówno na brzegu, jak i na lodzie, na przełomie lutego i marca. Okres godowy przypada na luty i marzec. Samce gromadzą wokół siebie haremy i bronią ich wraz z terytorium. Samice po 11,5-miesięcznej ciąży rodzą zwykle jedno młode. Przychodzi ono na świat pokryte białym, gęstym futrem (zwanym lanugo), które traci w czasie pierwszych 2 - 3 tygodni życia.

Młoda foka. Foto: K.E.Skóra
W tym czasie nie wchodzi do wody, karmione wyłącznie mlekiem matki przybiera na wadze średnio 1,5 kg dziennie. Foki te nie odbywają dalekich wędrówek, zdarza się jednak, że młode pokonują odległe dystanse ponad 1000 km w bardzo krótkim czasie. Dorosłe osobniki odżywiają się głównie rybami, czasem skorupiakami i małżami. Potrafią nurkować na głębokość ponad 200m i pozostawać pod wodą do 30 min. Dawniej jako jedyny rodzimy gatunek fok licznie zamieszkująca polskie wybrzeże, dzisiaj pojawia się bardzo rzadko, zwykle na wodach Zatoki Gdańskiej. Pojedyncze osobniki przypływają głównie z Estonii, najbliższego naturalnego miejsca rozrodu tego gatunku. Do sierpnia 2008 roku na polskich brzegach można było spotkać tylko jedną foczą osadniczkę o imieniu Depka.
 

 
Słoń afrykański (Loxodonta africana), ssak zaliczany do rodziny słoni, z rzędu trąbowców, zamieszkujący lasy, sawanny i stepy Afryki, w niektórych rejonach występowania wytępiony całkowicie, m.in. w Afryce Północnej.

Długość ciała do 9 m, do 4 m wysokości w kłębie, ciężar największych samców przekracza 7,5 t (największy ze znanych okazów zastrzelony w Angoli w 1974 roku ważył 12 ton, miał długość ponad 10 metrów). Czoło płaskie, uszy bardzo duże, trąba zakończona dwoma przeciwstawnymi wyrostkami chwytnymi (osiąga wagę do 200 kg), ciosy u samic mniejsze niż u samców (największe znane ciosy samca miały 340 cm długości i ciężar 107 kg każdy). Ciosy słoni afrykańskich pojawiają się ok. 2 roku życia, roczny przyrost wynosi ok. 17 cm. Tułów nieco mniej masywny niż u słonia indyjskiego, ogon i kończyny dłuższe. Skóra na grzbiecie ma ponad dwa i pół centymetra grubości, zaś wokół pyska maksymalnie dwa milimetry. Powierzchnia ucha dochodzi do dwóch metrów kwadratowych.


Słoń afrykański żyje w stadach złożonych z samic, młodzieży i młodych karmionych przez matki. W stadzie zazwyczaj znajduje się jeden lub (rzadziej) więcej dorosłych samców. Samce często tworzą oddzielne stada, stare samce są samotnikami. Stado prowadzone zawsze przez doświadczoną samicę liczyć może nawet do 50 sztuk. Więź pomiędzy członkami stada jest niezwykle silna, osobniki ranne lub chore są natychmiast otaczane opieką. Porozumiewają się na odległość ponad pięciu kilometrów za pomocą infradźwięków (o częstotliwości 14-20 herców). Słoń afrykański osiąga w biegu na krótkich odcinkach prędkość ok. 35 km/godz., w szybkim, wytrwałym marszu 12-15 km/godz. Na krótkim dystansie przenosi ciężar o wadze 1000 kg. W ciągu doby może pokonać trasę do 100 km.

Żywi się głównie trawą, podczas pory suchej konarami i korą drzew, wyrządza często szkody na polach uprawnych, ponadto przewraca lub łamie drzewa, aby dosięgnąć gałęzi. Dziennie zjada 150-250 kg pożywienia i wypija do 200 l wody. Ciąża trwa 646-722 dni (średnio 22 miesiące), samica rodzi jedno młode, które ma 80-90 cm wysokości w kłębie i waży ok. 100 kg. Młode ssą matkę przez ok. 10 miesięcy, w nielicznych przypadkach do 2 lat, osiągają dojrzałość płciową pomiędzy 9-12 rokiem życia. Słoń afrykański żyje do 80 lat.


Wyróżnia się podgatunki: słoń afrykański stepowy (Loxodonta africana oxyotis), największy podgatunek, o potężnych ciosach, osiągający do 4 m wysokości w kłębie, słoń afrykański zamieszkujący głównie sawanny Afryki Południowej (Loxodonta africana africana), słoń afrykański leśny (Loxodonta africana cyclotis), mniejszy podgatunek, samce do 250 cm wysokości w kłębie, występujący głównie w lasach Afryki Zachodniej i Środkowej. Słoń afrykański jest chroniony przepisami Konwencji Waszyngtońskiej (CITES) jako gatunek ginący, głównie w wyniku kłusownictwa dla pozyskania kości słoniowej, a także wskutek niszczenia środowiska naturalnego.
  • awatar Gość: @Szczupła w 120 dni: ha ! znam to, znam ten tytul .. ;)
  • awatar Gość: Sa zwierzeta wobec ktorych czuje sie respekt za ich powage, dostojnosc i inteligencje. Wlasnie do nich nalezy Slon :)
  • awatar Szczupła w 120 dni: Kocham słonie :D
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (3) ›
 

 
Zmierzchnica trupia główka

Zmierzchnica trupia główka (Acherontia atropos) - należy do rodziny Sphingidae - zawisakowatych. Długość skrzydła wynosi od 30 do 40 mm. Ćma ta występuje w lasach liściastych.Motyle latają od kwietnia do lipca. Gąsienice żyją na różnych drzewach liściastych, np. na lipach, wierzbach, dębach, olchach.

W odróżnieniu od innych motyli, trupia główka wydaje głos, prawdziwy, słyszalny nawet z daleka pisk, który powstaje przy wypychaniu powetrza z odwłoka przez przełyk, a służy, byc może, dla odstraszenia napastików.

Jeżeli trupia główka chce spróbować miodu, musi odwiedzić ul w pasiece. Wciska wówczas swe pękate ciało w wąski otwór wiodący do wnętrza ula i przebija trąbką woskową komórkę. Zdarza się, że pszczoły muruja żywcem złodzieja i wielki motyl pokonany przez działającą razem gromadę mniejszych od siebie owadów, ginie uduszony.

Kwiaty nie nęcą trupiej główki swoim nektarem, pije ona oskołę spływającą z drzew. Gąsienice zmierzchnicy nie zawsze wyglądają tak samo. Zdarzają sie okazy zielonożółte z pasami ciemnoniebieskimi, a nawet czarnymi, u innych, szarobrązowych, pasy składają sie z jaśniejszych i ciemniejszych kropeczek. Ale olbrzymie, tłuste cielsko zakończone rogiem wygiętym w literę "S" to cecha charakterystyczna wszystkich gąsienic tego motyla. Potężne rozmiary muszą łączyć się z ogromnym apetytem. Mimo to trupia główka nie może byc uważana za szkodnika, gdyż gąsienice jej żyją pojedynczo i występueja w Polsce coraz rzdadziej. Z tego powodu też objęto ją ochroną gatunkową. Wielkie, brunatne poczwarki zmierzchnicy, chociaż ukryte w ziemi, nie przetrzymują zwykle polskich mrozów i często giną. Zdarza się co prawda, że dorosły motyl wychodzi z poczwarki przed zimą, lecz taki okaz jest niezdolny do wydania potomstwa. Aby móc złożyc jaja, trupia główka musi przezimowac w klimacie cieplejszym nieco od polskiego, np. na Węgrzech. Toteż ukazujące się u nas wielkie ćmy, fruwające w ciepłe wieczory czerwcowe, są przybyszami z południa.
  • awatar Gość: Ciesze sie, ze sa nowe wiadomosci od zwierzecych przyjaciol. Troche pozniej popisze opinie, opowiastki i inne .. podobno moje komentarze sa lubiane ;) wiec .. Odnosnie kaczuch, wlasnie gotuje sie swiateczny rosol i piecze wiejska kaczucha - mniammm :)
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (1) ›
 

 
Upierzeniem przywodzą na myśl pingwiny. Ich wysoki i masywny dziób pozwala je jednak łatwo odróżnić od wszystkich innych ptaków morskich. Maskonury zachowały zdolność do lotu mimo posiadania świetnych umiejętności pływackich. Zarówno pingwiny jak i maskonury prowadzą podobny tryb życia - oba gatunki obserwujemy na wybrzeżu. Drogi tych ptaków nigdy jednak się nie skrzyżowały. Maskonury występują na Półkuli Północnej, pingwiny daleko na południu.
Wygląd

Ubarwienie kontrastowe - czarne z białym " brzuszkiem" i policzkami. Dziób w zależności od pory roku jest zmiennej barwy. W porze godowej intensywnie wybarwiony. Jego części przyjmują kontrastowe kolory - od końca dzioba w stronę nasady ostro odgraniczają się od siebie czerwone, niebieskie i żółte partie. W zimie barwy tracą na intensywności. Za okiem można dostrzec cieniutką finezyjną czarną linii. Nogi jasno-pomarańczowe wyposażone w błony pławne.
Występowanie

Maskonury zamieszkują wybrzeża półkuli północnej, m.in. w Stanach Zjednoczonych, na Grenlandii, w Skandynawii. Obserwuje się je także na Wyspach Brytyjskich.
Czy wiesz, że...

* W niektórych krajach na maskonury poluje się dla ich mięsa.
* Ptaki te potrafią nurkować na głębokości tak duże jak 40 - 70m.
* Pary maskonurów kopią długie nory długości ponad 1 metra, aby ich pisklę było bezpieczne. Jeśli tylko nadarzy się okazja zajmują puste nory innych zwierząt – królików.

Środowisko życia

Maskonury pokonują spore odległości poszukując dobrych łowisk. Ich skrzydła sprawdzają się w powietrzu, ale przede wszystkim służą do pływania - maskonury żywią się morskimi organizmami, głównie rybami, za którymi sprawnie nurkują. Człowiek ma duży wpływ na środowisko życia tych sympatycznych ptaków. Konkuruje z nimi o zasoby pożywienia, poluje na nie same, a towarzyszące mu zwierzęta (jak szczury, psy) zagrażają maskonurom na ich lęgowiskach.
Lęgi

Para razem przygotowuje miejsce gdzie samica złoży jedno jajo. Na wysokim brzegu w głębokiej norze pisklę będzie pod czułą opieką obu rodziców. Z czasem wybierze się na swoją pierwszą morską wyprawę - jeszcze za nim nauczy się latać. Rodzice łowią dla swego potomstwa niewielkie ryby o wydłużonym ciele m.in. stynki, oraz dobijaki, śledzie i wiele innych.
Pokarm

Ptaki te odżywiają się rybami. Na połowy wyruszają daleko od lądu, nawet do kilku kilometrów od wybrzeża. Na głębokich wodach nurkują na kilkanaście do kilkudziesięciu metrów w poszukiwaniu swojej zdobyczy.
  • awatar Gość: Prawda, ze natura jest hojna ? no czy on nie jest piekny z tym kolorowym dziobkiem i niby smutnymi oczkami ? ..
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (1) ›
 

 
Niedźwiedź polarny, niedźwiedź biały (Ursus maritimus) - duży ssak z rodziny niedźwiedziowatych należący do rzędu drapieżnych.






Niedźwiedź polarny

Występowanie, siedliska: Wyspa Wrangell, zachodnia część Alaski, Północna Alaska, Kanadyjski archipelag Arktyczny, Grenlandia, Svalbard-Ziemia Franciszka Józefa, Północno-centralna Syberia.



Cechy charakterystyczne



Wysokość w kłębie 1,3-1,5 m

Długość 2,4-3,0 m

Waga 300-600 kg



Ubarwienie białe, ciało masywne, szyja długa, linia grzbietowa równa z czołem. Uszy małe i okrągłe. Stopy szerokie na 25 cm z palcami spiętymi błoną pławną oraz mocne i ostre pazury. Pod stopą znajdują się twarde włosy, które pełnią funkcję izolacji. Krótka, gęsta, miękka warstwa futra znajdująca się pod okrywą włosową pełni funkcję izolacyjną przy działaniu zbyt wysokich temperatur. Potrafią pływać, używając głównie przy tym przednich kończyn. Prędkość jaką osiągają pod wodą wynosi 10 km/h.



Tryb życia: Niedźwiedzie prowadzą samotny tryb życia, w którym pokonują bardzo duże odległości, do spotkań między nimi dochodzi w miejscach, w których znajduje się pożywienie. Przebywają głównie przy nadbrzeżach pokrytych lodem oraz w miejscach gdzie lód łączy się z otwartymi wodami i ziemią. Od września popadają w sen zimowy w wykopanych w śniegu schronieniach. Średnia długość życia wynosi 15-18 lat.



Polowania: Niedźwiedź polarny jest zwierzęciem, które nie może zbyt długo wytrzymać dużego wysiłku fizycznego. Wiele z potencjalnych ofiar, które są mniejsze i szybsze , często mu ucieka, dlatego zazwyczaj poluje na zwierzęta równie wolne jak on. Czatuje przy otworach w krze, służących fokom do zaczerpywania powietrza, a także skrada się do osobników wypoczywających na lodzie, nie mających możliwości szybkiej ucieczki i zabija je mocnym uderzeniem swej łapy.



Odżywianie: Foki, nerpy, gryzonie, skorupiaki, kraby, białuchy, młode morsy, czasami renifery, piżmowoły.



Rozmnażanie: Niedźwiedzie łączą się w pary na krótki okres, w miesiącach maj i czerwiec. Samce przebywają przez duże odległości, szukając samic odpowiednich do rozrodów. Dochodzi często do walk między samcami. Ciąża trwa 195-265 dni. niedźwiedzie wygrzebują legowiska w śniegu, w których temperatura wynosi ok. 15 st.C. Na świat przychodzi zazwyczaj dwoje młodych osobników, ślepych i głuchych, o wadze 400-900 g każdy.



Ochrona: Niedźwiedzie polarne są wpisane do księgi IUCN jako gatunek zagrożony wyginięciem.



Systematyka



Domena eukarioty

Królestw o zwierzęta

Typ strunowce

Podtyp kręgowce

Gromada ssaki

Podgromada ssaki żyworodne

Szczep łożyskowce

Rząd drapieżne

Rodzina niedźwiedziowate

Rodzaj Ursus

Gatunek niedźwiedź polarny
  • awatar Gość: Misiu Moj Misiu, wiesz jak bardzo chcialabym Cie przytulic ? ..
  • awatar Gość: Ajj moj misiu - bialy mis dla dziewczyny .. ;)
  • awatar Gość: Moj Misiu :) potezny ssaki najwiekszy z miesozernych, az trudno uwierzyc, ze zagrozony wyginieciem ! przypomina mi to bulwersujacy artykul z zachodniej prasy z czolowym zdjeciem bialego niedzwiedzia na malenkiej krze wsrod morskiej otchlani- to ujecie bylo strasznie wzruszajace !
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (3) ›
 

 
Lis zabity na jezdni

To powoduje - niestety - fragmentacja ekosystemów, ekosystemów pociętych drogami, drogami które krzyżują się ze ścieżkami dzikich zwierząt. Dla wielu zwierząt, tych mniejszych i większych, próba pokonania takiej "przeszkody" kończy się tak, jak dla pokazanego na fotografii, lisa. Dodam jeszcze, że i myśliwi zabijają lisy, tłumacząc to "szkodami", jakie on czyni przyrodzie. Może, mówiąc tak, mają na myśli duże ilości zjadanych myszy polnych, norników, nornic i innych gryzoni, które to są podstawowym pokarmem lisów? Sic!!!

Po co więc panowie myśliwi zabijacie sprzymierzeńca rolników, kiedy i tak wiele tych drapieżników ginie przez wściekliznę i pod kołami samochodów, czemu nie da się do końca zapobiec, a z polowania - tej krwawej zabawy - wystarczy zrezygnować? Rezygnacja. Jakież to proste. Nieprawdaż? Proste i to bardzo, ale - niestety - nie dla myśliwego - człowieka mającego atawistyczną potrzebę zabijania dzikich zwierząt. A ustawa "Prawo łowieckie" powierzyła im nawet ochronę dzikich zwierząt. To jest hipokryzja!!!
  • awatar Gość: Podobna uwaga odnosi sie do dzikow, ktore potrafia 'calkowicie' przeorac polacia ziemniakow i to blisko glownych szos ! Wiec owszem na polowanie i regulowanie inteligentnie i z glowa oraz w sezonie pozwalajacym na to ! bulwersuje mnie widok przepelnionych ciezarowek podjezdzajacych do sasiada i zabierajacych od niego upolowana wczesniej i przetrzymywana dziczyzne - tzw skup dziczyzny - poza okresem pozwalajacym na swobodne polowanie ! czyli smialo mozna powiedziec, ze rowna sie to z przestepstwem wbrew naturze, skoro na sarny juz nie wolno polowac w lutym a ciezarowka jest pelna zwierzyny ( okolo kilkadziesiat sztuk) - moge o tym napisac , bo tak jak mowie bylam wiele razy swiadkiem tego zbiegu wydarzen. Nastepna sprawa: polowanie, polowaniem a ile jest nieuczciwego klusownictwa ? ... lepiej o tym nie mowic , wlos jezy sie debem !
  • awatar Gość: Tak, rzeczywiscie tak jest i zgadzam sie zupelnie jesli chodzi o zwierzeta lisowate , wilkowate i inne kotowate oraz futerkowe pod ochrona czy rzadko wystepujace w naturze ! ta reglementacja na polowanie to czysta paranoja !!! ja nie wiem kto i jak to jest sprawdzane, kontrolowane ! Rozumiem i moge sie zgodzic poniekad i po czesci na polowania i regulacje zwierzyny kopytnej dziko zyjacej jak sarny jelenie czy dziki, ktorych populacja ostatnimi latami poteznie wzrosla. Przyczyniaja sie do tego z pewnoscia coraz krotsze i lagodniejsze zimy, a co za tym idzie obfitosc w pozywienie. Sama bylam juz wielokrotnie naocznym swiadkiem stad saren liczacych po kilkadziesiat sztuk i buszujacych po uprawnych polach. Oczywisie winic mozna tez szalenie rozbudowujaca sie infrastrukture, ktora wchodzac w tereny zalesione skraca tym samym naturalne terytoria dziczyzny. Ta z kolei glupieje, bedac przepedzana i wchodzi na tereny 'czlowieka' zblizajac sie niesamowicie do zabudowan !
  • awatar Damian ;3: super wpis ;l ) zapraszam do mnie
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (3) ›
 

 
Lis (Vulpes vulpes)


# Wygląd: zapewnie nie wszyscy wiedzą, że lis należy do rodziny psów. Lisy mierzą ok. 35 cm wysokości i osiągają wagę do 8 kg. Dożywają do 15 lat. Najczęściej można je spotkać w lasach, jak i polach, koniecznie jednak porośniętych krzakami. Za kryjówkę służą im wykopane nory, jedną traktują jako stałe miejsce pobytu, inne jako jednorazowe schronienie na wypadek jakiegoś niebezpieczeństwa. Lisa charakteryzują w budowie przede wszystkim cienkie i krótkie nogi i długa kita. Pysk jest długi i wąski. Jeśli chodzi o ubarwienie futra, to jest ono różnorakie - od kasztanowo brązowego do kasztanowo żółtego. Białe są podgardle, dolna część pyska, podbrzusze i nogi od wewnętrznej strony.


# Rozmnażanie: przygotowania do cieczki trwają już od grudnia, kiedy to liszka zaznacza krzaki i kamienie w obrębie swojego rejonu specyficznym zapachem. Sama cieczka trwa od stycznia do lutego, kiedy to odbywa się walka pomiędzy kilkoma psami. Po cieczce psy oddalaja się od liszek, pozwalając im na spokojny miot. Młode przychodzą na świat po 7,5 tygodniach w kwietniu i maju. Tuż po narodzinach szczenięta są całkowicie bezbronne, nie widzą i potrzebują stałej opieki matki. Widzą dopiero po upływie dwóch tygodni. W pierwszych tygodniach życia suka jest niezwykle troskliwa dla szczeniąt, wychodzi z nory przeważnie tylko późnymi wieczorami, aby zdobyć pożywienie. Pomaga jej w tym pies, który również przykłada się do opieki nad szczeniętami, również przynosząc pokarm. Taka opieka trwa do 1,5 miesiąca, wówczas młode zaczynają wychodzić z nory, stopniowo zaczynają również zmieniać nawyki żywieniowe. Pokarm matki zastępują myszami i drobnym ptactwem. Latem młode uczą się samodzielności i polowania, by już jesienią rozpocząć samodzielne życie.


# Odżywianie: w pokarmie lisa znajdują się owoce leśne, jednak stanowią one niewielki procent jego pokarmu, jest on bowiem typowym mięsożercą. Podstawą jego pożywienia są myszy, żaby, jaszczurki, ryby, ptaki, zające oraz padlina.


# Sezon polowań na lisa: od 1 czerwca do 31 marca.
  • awatar Gość: @Animal Planet .: nie bede dawala ocen, to takie troche dziecinnie szkolne ;) wszystko tu lubie.. moze wiecej video- gag ze zwierzecym udzialem, czy tez dowcipow do smiechu ? .. :)
  • awatar Świat zwierząt: Dziękuję ci za tą wzruszjącą opowieść, mam nadzieje że będziesz stałą czytelniczką tego minibloga. Napisz mi co myślisz o tym blogu i co powinnam w nim zmienić. i oceń go od 1 do 10
  • awatar Gość: .. zadnej krwi .. najprawdopodobniej spozyla silna trucizne, rzucona gdzies w poblizu wiejskiej zagrody, gdzie jest duzo drobiu. To bylo nietypowe spotkanie. Chcialam miec ladna futrzana czape na zime, raczej ze zwierzakow chodowlanych . Mam cudna uszatke z przecudnego futerka, ktorej jeszcze nie mialam okazji zalozyc- czas wyprawienia trwal dluuuugo. Wielkie podziekowania dla jazgota, to dzieki niemu spotkalam lisiczke. Gdyby nie jego szczekot, nigdy bym w zimowych chaszczach nie zauwazyla rudego klebuszka :) Bede o niej pamietala za kazdym razem kiedy ja zaloze :) :* -- historia jak najbardziej autentyczna , z reszta jak wszystkie poprzednie historie opowiastki, wyznania deklaracje mysli ... :)))
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (10) ›
 

 
Sarna (Capreolus capreolus)


# Wygląd: sarna, to najmniejszy przedstawiciel zwierzyny płowej. Wyróżnia się proporcjonalną, delikatną budową. Kłąb jest niższy, niż zad. Głowa jest trójkątna, nogi oraz szyja długie i cienkie. W okolicach maleńkiego ogona znajduje się biała plama, nazywana popularnie lusterkiem lub talerzem. Ubarwienie jest różne w zależności od pory roku - od wiosny do jesieni jest czerwono brązowe, natomiast od jesieni do wiosny – siwo brązowe albo siwo żółte. Sarna żyje 12-14 lat. Długość kozła dochodzi do 130 cm, a waga do 22 kg. Samica sarny jest mniejsza. Tym, co odróżnia samca od samicy jest poroże. W czasie zimy, gdy kozioł sarny po zrzuceniu nie ma jeszcze nowych parostków, rozpoznaje się go po charakterystycznym pędzlu pod brzuchem.

# Rozmnażanie: ruja sarn odbywa się latem, trwa od połowy lipca do połowy sierpnia, a dodatkowe w okresie listopada i grudnia – dotyczy ono tych saren, które nie zostały zapłonione w okresie letnim. W czasie rui kozły chodzą ze spuszczonymi łbami, węsząc samic, te z kolei charakterystycznie piszczą i wydzielają zapach, który wabi kozły. Ciąża u kóz trwa 10 miesięcy w przypadku kóz zapłodnionych latem i zaledwie 4,5 miesiące gdy zapłodnienie nastąpiło zimą. Ta znaczna różnica jest efektem biologicznego przystosowania. W przypadku tych pierwszych przez pierwsze miesiące następuje tzw. ciąża utajona i płód w ogóle się nie rozwija. Dopiero od grudnia następuje jego rozwój i przyspieszenie. Tym samym koźlaki z letnich ciąż rodzą się w tym samym czasie, co te z zimy. Tym samym natura zmniejsza ryzyko śmierci koźlaków, które gdyby nie wydłużenie ciąży – byłyby narażone na śmierć z powodu złych warunków pogodowych w okresie zimy. Młody koźlak już po dwóch tygodniach od urodzenia jest w stanie chodzić za matką.

# Odżywianie: w okresie wiosenno-letnim sarny żywią się ziołami, trawą oraz młodymi pędami drzew i krzewów. Można jest wtedy często spotkać na łąkach, w zbożu, trawach. Od jesieni przebywają bardziej w lasach, gdzie zjadają owoce, grzyby, zimą ich pokarm stanowią gałązki drzew iglastych, krzewów oraz zioła.

# Sezon polowań: od 11 maja do końca października.
 

 
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (2) ›
 

 
Zając (Lepus europaeus europaeus)



# Wygląd: zając, jest jednym z najpopularniejszych zwierząt łownych w Polsce ze względu na duża powszechność występowania. Na masową skalę występuje w lasach, na łąkach czy w górach. Jego charakterystyczne cechy, to większe od głowy uszy oraz większe od przednich kończyny tylne. Przeciętnie zające mają długość ok. 75 cm i 30 cm wysokości. Osiągają wagę od 3 do 5 kg, dożywają do 10 lat. Oczy zająca są całkowicie osadzone na bokach. Skóra zarówno kolorem, jak i grubością kożucha dostosuje się do zmiennych pór roku. Latem skóra zająca, zwana smużem, pokryta jest kożuchem (turzycą), znacznie rzadszym i krótszym, niż w czasie zimy. Jeśli chodzi o kolor kożucha, to zimą jest on jaśniejszy, niż podczas ciepłej pory roku.


# Rozmnażanie: czas, w którym zające rozmnażają się, to parkoty. Trwa on kilka miesięcy i w zależności od pogody obejmuje czas od połowy stycznia do końca wakacji, przy czym najintensywniej przebiega w maju i czerwcu. W czasie parkotów, ktore odbywają się zarówno w dzień, jak i w nocy, zdarza się, że za jedną samicą biega nawet kilka samców. Walka o samicę często kończy się dla niejednego gacha boleśnie, w czasie walk samce nie szczędzą sobie bowiem bicia i drapania pazurami. Młode przychodzą na świat ok. 42 dni od zapłodnienia. Warto dodać, iż samice już na bardzo wczesnym etapie życia młodych pozostawia je sama, a po 2-3 tygodniach karmienia przestaje się nimi opiekować. W ciągu roku może dojść nawet do 4 wykotów, w których na świat może przyjść łącznie nawet 10 młodych. Część niestety często nie dożywa odpowiedniego wieku, pozwalającego na przetrwanie, m.in. z powodu trudnych warunków pogodowych.


# Odżywianie: zając jest typowym roślinożercą. W jego jadłospisie znajdują się: trawa, koniczyna, buraki, marchew, kapusta, a także zboża. W lesie ich pokarm stanowi kora, zioła, pączki drzew, żołędzie. W okresie zimy, ze względu na brak podstawowego pożywienia, które ginie pod warstwą śniegu potrafią być niezłymi szkodnikami. Wtedy często udają się do domowych ogródków, gdzie obgryzają kapustę, pączki drzew i krzewów. W czasie dnia nie żerują, żywią się przeważnie wczesnym rankiem i wieczorem oraz w nocy.


# Sezon polowań: od początku listopada do końca grudnia. W czasie odłowu do 15 stycznia.
 

 
Dzika Kaczka (Anatidae)


# Wygląd: w Polsce występuje kilkadziesiąt gatunków dzikich kaczek, wśród nich m.in.: krzyżówka, cyranka, cyraneczka, podgorzałka, płaskonos, czernica i głowienka. Kaczki można najczęściej spotkać w okolicach wód, nad rzekami, stawami, jeziorami i torfowiskami. Tereny te muszą jednak zapewniać schronienie w postaci zarośli czy szuwar. Na bardziej otwarte przestrzenie kaczki wychodzą wiosną, wówczas przebywają nawet na polach, pokrytych kałużami. Jak odróżnić samice od samców? Kaczory pod względem upierzenia podobne są do samic jedynie we wczesnej fazie rozwoju. Przykładowo popularna, młoda krzyżówka charakteryzuje się ciemnosiwymi wiosłami, które w drugim roku życia zmieniają barwę na pomarańczowoczerwone. Warto pamiętać, iż kaczka krzyżówka jest mniejsza od domowej. Spośród pozostałych gatunków kaczek pod względem rozmiaru na pierwszym miejscu są płaskonosy o długości 80 cm, wielkością ustępują im głowienki (55 cm), cyranki (40 cm), cyraneczki czy podgorzałki (35 cm).


# Rozmnażanie: miejsce kaczki na lęg nie przypomina miejsc codziennego bytowania. Typowe miejsca, w których dzikie kaczki budują swoje gniazda, to wzniesienia nad wodą, sitowia, a także krzaki czy łąki bez dostępu do wody. Okres składania jaj przypada na kwiecień, kaczka w tym czasie składa od 6 do 14 sztuk, które posiadają charakterystyczny różowy i różowo-zielony kolor. Młode przychodzą na świat po upływie niecałego miesiąca, czasem nawet 3 tygodni. Kaczka jest bardzo troskliwą matką i nie odstępuje małych na krok, kaczor nie bierze udziału w wychowywaniu. Młode kaczki bardzo wcześnie dojrzewają i osiągają samodzielność, bo już zaledwie po upływie pół doby! Najpóźniej jako 2-miesięczne klapaki potrafią latać.


# Odżywianie: kaczka należy do zwierząt, które jedzą praktycznie wszystko. W jej jadłospisie znajdują się wodorosty, trawa, zboża czy drobne ryby. Cześć gatunków, takich jak: krzyżówki, cyranki, cyraneczki i płaskonosy udają się na żer od zmierzchu do rana, z kolei głowienki, podgorzałki i czernice żerują w dzień. Przeloty w poszukiwaniu pokarmu kaczki rozpoczynają w sierpniu, wówczas można je spotkać na większych połaciach wód i pól, gdzie urządzają sobie zloty.


# Sezon polowań na kaczki: krzyżówki, cyraneczki, głowienki i czernice - od 15 sierpnia do 21 grudnia.
  • awatar Gość: .. I oczywiscie zapewniam, ze historyjka jest jak najbardziej prawdziwa, jak wiele innych, ktore po drodze zyciowej przezywalam i byc moze juz nie pamiatam, bo nie zapisywalam, a szkoda ! ... :)
  • awatar Gość: Nastepnego dnia wczesnym rankiem, kiedy uslyszalam ptasi swiergot, wiedzialam, ze wsrod muzycznej ekipy jest jeden uratowany nieszczesnik, wdzieczny mi za pomoc. :)))
  • awatar Gość: Mialam nie lada trudnosci ze zlapaniem go. Czmychal mi na swoich lapkach, ale jakos dziwnie. Kiedy go wzielam do reki, nie widzialam zlamania ani powaznego okaleczenia. Puscilam go. Niby wszystko w porzadku ... a jednak cos mu dolegalo. Nie zastawilam ptaszynke. Zlapalam ponownie i przygladajac sie chwilke uwazniej oswiecilo mnie: ptaszek nie mogl pofrunac ! I nie do wiary byla tego przyczyna: delikatnie rozkladajac skrzydelko zauwazylam ze koncoweczki najdluzszych piorek sa poprostu zdradziecko sklejone tak jakby nicmi pajeczyny , czy delikatnym mchem ! te niteczki byly zaledwie widoczne. Moze pylek kwiatowy czy cos tam innego. Wystarczylo przeciagnac palcami po piorkach i skrzydelka wrocily na swoje odlotowe pozycje. Pofrunal tak szybko w dal, ze nie nadazylam wzrokiem. Jak ja sie wtedy uciaszylam w duchu, ratujac mu zycie. Inaczej jego los bylby skazany na ziemi, bo watpie, zeby sam uwolnil sie od klejacej pulapki.
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (6) ›